وبسایت شخصی سرور دانش

معاون دوم ریاست جمهوری اسلامی افغانستان

بیانیه استاد دانش معاون رئیس جمهور در جلسه و میزگرد کمیته مشترک رسانه ها و حکومت و نمایندگان جامعه بین المللی

کابل، گلخانه صدارت، ۵ ثور ۱۳۹۷

﴿بسم الله الرحمن الرحیم﴾
قبل از هر چیز به حضور یکایک مهمانان عالیقدر، سفرا و نمایندگان جامعه بین المللی مخصوصا دوست گرامی ما یاماماتو و همچنین سایر سفرای محترم، دیپلمات های گرامی و نمایندگان جامعه رسانه ای و ژورنالیستی افغانستان، اعضای محترم کمیته مشترک مصونیت حکومت و خبر نگاران، سلام و احترام تقدیم می کنم.
بسیار خوش حال هستیم که یک جلسه بسیار دوستانه با حضور همکاران بین المللی و اعضای کمیته مشترک در مورد اهمیت کار رسانه ای، آزادی بیان و تأمین مصونیت ژورنالیستان برگزار شده است. من به همه شرکت کنندگان این جلسه و این میزگرد خوش آمدید و خیر مقدم عرض می کنم.
در آستانه روز جهانی آزادی مطبوعات هستیم. تبریک می گویم این روز را به همه جامعه رسانه ی افغانستان و مردم افغانستان. در حقیقت در ماه ثور در افغانستان، مناسبت های زیاد فرهنگی داریم. ۱۶ ثور روز قلم است و هفته کتاب را در آخر این ماه داریم و روز جهانی مطبوعات را. از همگی خواهش می کنم که در این روز ها مخصوصا در بخش کار رسانه ای و آزادی بیان و تجلیل و گرامی داشت از قلم و کتاب و فعالیت فرهنگی کار بیشتر انجام دهند، مخصوصا از وزارت محترم اطلاعات و فرهنگ افغانستان می خواهیم که در این بخش برنامه های بیشتری داشته باشد. به هر صورت حضور همکاران بین المللی ما در این جلسه به معنای حمایت از آزادی بیان در افغانستان است و به معنای تشویق و ترغیب خبر نگاران، ژورنالیستان و فعالیت های رسانه ای و حمایت از مردم افغانستان و پالیسی های حکومت افغانستان.
خوب است در ابتدا یک گزارش بسیار امیدوار کننده ای را در این رابطه خدمت شما ارایه کنم. قرار اطلاع، امروز در پاریس گزارش رده بندی آزادی بیان از طرف نهاد بین المللی گزارشگران بدون مرز منتشر می شود. تا جایی که اطلاع داریم در این گزارش، افغانستان علی رغم همه چالش ها و تهدیدات، یک جایگاه بسیار مناسب نسبت به سال گذشته به دست آورده است و دو درجه ارتقا یافته، بر اساس شاخص هایی که این موسسه بین المللی دارد که جمعا هفت شاخص را در نظر می گیرد و در چهار شاخص از این هفت شاخص، افغانستان پیشرفت های نسبی داشته و حد اقل در سطح منطقه و کشور های همسایه دور و نزدیک، افغانستان نسبت به همه پیشتاز است؛ نسبت به کشور های هندوستان، پاکستان، ایران، ترکیه، کشور های آسیای میانه و خاور میانه. نسبت به همه این ها افغانستان در رتبه بالاتر قرار دارد. افغانستان در این گزارش از میان ۱۸۰ کشور در رده ۱۱۸ قرار گرفته است. البته تبریک می گویم به نمایندگان کشور های ناروی و سویدن – اگر در جلسه ما هستند- که این دو کشور رتبه های اول و دوم را کسب کرده اند و کوریای شمالی همچنان در آخرین رده قرار گرفته است. به هر صورت یک گزارش بسیار جالب است و باعث تشویق همکاران ما می شود، در فعالیت های رسانه ای و همچنین باعث تشویق دولت افغانستان که بیشتر همت کنیم تا انشاالله در سال های آینده در رده های بالاتر و بالاتر قرار بگیریم. امیدواریم این گزارش امروز در دسترس همه ما و شما قرار بگیرد و خوشبختانه در این گزارش از کمیته مصونیت هم یاد شده و تاکید شده بر این که یکی از عوامل پیشرفت نسبی در این عرصه، تشکیل همین کمیته و فعالیت های این کمیته است.
آزادی بیان یک حق بنیادی بشری
به هر صورت، چیزی که در کمیته مصونیت، اساس فعالیت مارا تشکیل می دهد، مسأله آزادی بیان است. اهمیت کار این کمیته ناشی از اهمیت آزادی بیان است. آزادی بیان یکی از ارزش های مشترک جامعه معاصر امروز در سطح جهان است. از دیدگاه همه مکتب های فلسفی و حقوقی و سیاسی و در اکثر اسناد بین المللی مانند کنوانسیون ها و میثاق های بین المللی و همچنان در قوانین اساسی اکثر کشور ها این حق به عنوان یک حق اساسی و بنیادی بشری به رسمیت شناخته شده است. واقعا به برداشت من اگر ما برای دموکراسی ارکان و عناصری داشته باشیم، مثل مسأله انتخابات یا تفکیک قوا و یا حاکمیت قانون، می توانیم ادعا کنیم که در حقیقت، آزادی به طور عام و آزادی بیان به طور خاص یک محک اصلی برای دموکراسی است. برای این که بفهمیم در کشوری دموکراسی وجود دارد و یا این که در چه حد و در چه سطح ارزش های دموکراسی قابل تطبیق است، تنها معیار اصلی و عینی، وجود میزان آزادی بیان است. اگر ما در کشوری انتخابات هم داشته باشیم و تفکیک قوا هم داشته باشیم و همچنین قانونگذاری و حاکمیت قانون، اما اگر در آن کشور آزادی بیان وجود نداشته باشد، بدون شک باید گفت که در آنجا دموکراسی به معنای واقعی وجودندارد.
بنا بر این هرچند ارزش ها و نورم های دموکراسی در همه جا نسبی است و ما یک معیار خاص و مطلق نداریم که به طور یک سان در همه جا تطبیق شده باشد و همه معیار ها نسبی است اما در عین حال آزادی بیان یک معیار و یک محک اصلی است. به هر اندازه که آزادی بیان بیشتر باشد، در آنجا دموکراسی به صورت اساسی تر و گسترده تر وجود خواهد داشت.
آزادی بیان مهم ترین دستاورد دولت و مردم افغانستان
در افغاستان هم بدون شک همه تلاش های ما بر اساس همین معیار است؛ یعنی تقویه، حمایت و پشتیبانی از آزادی بیان و نهادینه شدن این حق اساسی بشری در جامعه ما. همانطور که می دانیم، برای تثبیت و تحکیم آزادی بیان باید فعالیت های زیادی در عرصه های مختلف صورت بگیرد. امروز ما به این باور هستیم که آزادی بیان تنها دست آورد حکومت نیست؛ یعنی تنها یک مسأله حکومتی نیست، آزادی بیان دستآورد مبارزات مردم افغانستان است. در طول دهه ها و سال ها، فدا کاری و مبارزه صورت گرفته تا مردم به این دستآورد دست یافته است، ولی بدون شک حکومت افغانستان در یک و نیم دهه اخیر و به طور خاص حکومت و حدت ملی در سه و نیم سال اخیر در مورد حفظ، تقویه و حمایت از آزادی بیان کاملا متعهد بوده و برای حفاظت از آن تلاش کرده است و برعکس، امروز مخالفین دولت و تروریست ها قبل از هرچیز، دموکراسی و آزادی بیان را نشانه گرفته اند. در این روز ها ما شاهد هستیم که چگونه مراکز ثبت نام رأی دهی، مراکز توزیع تذکره و همچنان در مواردی مستقیما رسانه ها و ژورنالیستان ما مورد حمله قرار می گیرند. این نشان می دهد که دشمنان افغانستان قبل از هر چیز و در مرحله اول، دموکراسی، انتخابات و آزادی بیان را در افغانستان هدف قرار داده اند.
گام های اساسی برای تثبیت و نهادینه ساختن آزادی بیان
ما در افغانستان در طول سالهای اخیر، چند گام اساسی را برای نهادینه ساختن آزادی بیان برداشته ایم:
اول، قانونگذاری و فراهم کردن اسناد تقنینی برای قانونی ساختن آزادی بیان است. می دانیم از قانون اساسی افغانستان گرفته که در فصل دوم خود این حق را به رسمیت شناخته تا قانون رسانه های همگانی و قوانین و مقرره های دیگر به طور بسیار شایسته مساله آزادی بیان را از نگاه یک حق اساسی برای مردم افغانستان تثبیت کرده است. اولین قانون رسانه ما در سال ۱۳۸۰ به نام قانون مطبوعات تصویب و نافذ شد و بعد از آن به نام قانون رسانه های همگانی در سال های ۸۳ و ۸۴ و ۸۷ مجددا تعدیل و تصویب شده و اکنون هم مجددا تحت تعدیل قرار دارد.
دوم، تقویت ژورنالیزم حرفه ای و تقویت رسانه های آزاد غیر دولتی در افغانستان است که همگی شاهد هستیم در این مورد ما شاهد تحول بسیار بزرگی هستیم که واقعا همانطور که گزارش گزارشگران بدون مرز هم نشان می دهد در سطح منطقه، افغانستان پیشتاز است از نگاه تعداد و حجم رسانه های آزاد غیر دولتی و در هیچ یک از کشور های همسایه در منطقه، ما این حالت را نداریم. در این مورد ما حمایت های سیاسی و تسهیلات قانونی را برای توسعه رسانه های آزاد غیر دولتی فراهم ساخته ایم.
سوم، در تثبیت این حق، موضوع حق دسترسی به اطلاعات بسیار مهم است. در این رابطه بازهم، همانطور که همه شما می دانید در یکی از ماده های قانون اساسی ما این حق تثبیت شده اما از نگاه قوانین فرعی در این مورد متاسفانه کمی دیرتر حرکت کردیم. اولین قانون ما در مورد دسترسی به اطلاعات در سال ۱۳۹۳ یعنی سه و نیم سال پیش و با آغاز کار حکومت وحدت ملی توشیح شد و خوشحال هستیم که دو ماه پیش و قبل از آغاز سال خورشیدی ١٣٩٧ این قانون مجددا مورد تعدیل، تصویب و توشیح قرار گرفت و هم اکنون قانون جدید حق دسترسی به اطلاعات در جریده رسمی افغانستان تحت چاپ قرار دارد و بزودی نشر می شود. در مورد این قانون که یکی از دست آورد های مهم ما است، معلومات و تو ضیحات بیشتری را بعدتر ارایه می کنم.
چهارم، عنصر بسیار اساسی دیگر مسأله تأمین مصونیت ژور نالیستان است. در جهت دفاع و تثبیت آزادی بیان، علاوه بر اقدامات دیگر، از یک ونیم سال پیش، همکاران رسانه ی ما و در مرحله اول اتحادیه ها و فدراسیون ژورنالیستان و همچنان وزارت اطلاعات و فرهنگ و نهاد های مربوطه دولتی ما اقدام کردند که برای تأمین مصونیت و امنیت ژورنالیستان باید یک طرح اساسی در نظر گرفته شود.
یکی از آن اقدام ها تشکیل و تاسیس این کمیته مشترک مصونیت بود. همکاران ما طرزالعملی را برای این کمیته تهیه کردند که در شورای امنیت ملی افغانستان به تصویب رسید و بعد از آن بدون فاصله، جلسات کاری و فعالیت های کمیته آغاز شد که فکر می کنم اکنون در حدود یک سال و چند ماه از آغاز فعالیت های این کمیته سپری می شود و ما در طول این مدت به صورت منظم حد اقل به صورت ماهانه این جلسات را داشتیم و در کنار جلسات ماهانه کمیته مرکزی، کمیته های فرعی ما در نهاد های مختلف به طور هفته وار فعالیت داشتند. به عنوان مثال، کمیته خاص در وزارت امور داخله و کمیته خاص دیگر در امنیت ملی افغانستان و همچنان در اداره محترم لوی سارنوالی داریم؛ یعنی در همه اداراتی که به یک شکلی ارتباط دارد به موضوع تأمین امنیت، تعقیب قضایای خشونت، به صورت هفته وار و گاهی روز مره صورت می گیرد و اتفاقاتی که در ولایات اتفاق می افتد نسبت به ژورنالیستان، همان لحظه و یا با فاصله یک ساعت یا دو ساعت، نهاد های امنیتی و عدلی و قضایی ما در جریان قرار می گیرند و در خلال همان هفته مورد بررسی قرار می گیرد و به کمیته گزارش داده می شو د.
دستاوردهای کمیته مشترک مصونیت
به هر صورت، وارد حزییات کارها نمی شویم، خیلی خلاصه می خواهم دستآورد این کمیته را در چند عنوان فهرست کنم:
۱٫ انسجام و هماهنگی بین جامعه رسانه ای، ژورنالیستان و حکومت به جود آمده و یک فضای اعتماد ایجاد شده و این که همگی باید مسئولیت های خود را در ساحه صلاحیت های خود به درستی انجام بدهند، هم درجانب حکومت و هم در جانب رسانه ها و ژورنالیستان.
۲٫ بررسی و تعقیب عاجل رویداد های خشونتی که اتفاق می افتد چه در مرکز افغانستان و یا در ولایات. هر نوع بد رفتاری با خبر نگاران توسط نهاد های مربوطه ما تعقیب می شود.
۳٫ به طور خاص دوسیه ها یا قضایای خشونتی که در خلال بیش از ده سال گذشته اتفاق افتاده بوده در ولایات مختلف افغانستان و بدون بررسی انباشته شده و به شکل متراکم و بدون تعقیب باقیمانده بود، ما در این کمیته مشترک از جلسه اول که موضوع را مطرح کردیم و نهایتا در خلال پنج یا شش ماه فعالیت های مستمر همه همکاران ما، این قضایا کاملا دسته بندی و جمع آوری شد و تحت بررسی قرار گرفت. فعلا یک تعداد کمی از آنها باقی مانده که تحت بررسی است. البته در این مورد اتحادیه ژورنالیستان نقش بسیار اساسی داشته در تنظیم، تعقیب و دسته بندی قضایا که تشکر می کنم و همچنین تشکر می کنم از دوستان خود در سارنوالی و وزارت داخله و امنیت ملی و شورای امنیت ملی و جناب مرستیال لوی سارنوالی جلال صاحب که امروز اینجا حضور دارد و حتی شخص لوی سارنوال که شخصا گاهی در جلسات ما حضور پیدا کرده و همچنان مقامات رهبری وزارت داخله. ما امیدوار هستیم که در خلال یک یا دو ماه دیگر تعداد قضایای باقی مانده بصورت نهایی بررسی شود و خاتمه پیدا کند. این در حقیقت یکی از کار های اصلی بود که صورت گرفت و یک دستاورد بسیار اساسی برای همه ما حساب شود.
۴٫ اقدام دیگر تقویه یا احیای صندوق حمایت از خبر نگاران است که به یک شکلی به این کمیته ارتباط داده شده که باید نظارت کند بر فعالیت های آن. این صندوق از نگاه اساسنامه و از نگاه ساختار تشکیلاتی و وظایف و سایر آماده گی های لازم در مرحله ای است که باید فعالیت جدید خود را از نو شروع کند. جلالتماب ریس جمهور حمایت کرده نه تنها از این صندوق بلکه از همه فعالیت های مربوط به کمیته مشترک و تأمین آزادی بیان در افغانستان و از این جهت باید با اطمینان هم در جلسه امروز خدمت شما بگویم که در حکومت وحدت ملی و در رأس شخص ریس جمهور، بیش از هر فرد دیگر در سطح کشور از کسانی بوده که در موضوع آزادی بیان هیج ملاحظه سیاسی یا شخصی را در نظر نگرفته و همواره هدایت جدی داده است به همه ارگان های دولتی که در این مورد مطابق قانون باید عمل شود.
چالش های فراراه کمیته مصونیت
اما علی رغم همه کار هایی که انجام شده، ما ادعا نداریم که به اهداف اصلی خود رسیده ایم و تمام مشکلات حل شده باشد. ما هنوز هم با چالش هایی در این عرصه مواجه هستیم که باز هم فهرست وار یادآوری می کنم:
۱٫ اولین و مهم ترین چالش، همچنان نا امنی و خشونت هایی است که از جانب تروریست ها و مخالفین دولت افغانستان علیه رسانه ها و ژورنالیستان تا این لحظه تهدید اصلی را تشکیل می دهد.
در گزارش های رسمی بین المللی هم شما اطلاع دارید که مطابق گزارش گزارشگران بدون مرز در سال گذشته در جریان حملات داعش و طالبان بیش از پانزده نفر جان باخته اند. گزارش های داخلی فدراسیون ما نشان می دهد که تعداد بیشتری در قضایای خشونت از جانب مخالفین به شهادت رسیده اند. این وضعیت همچنان یک تهدید اصلی است که ادامه دارد.
۲٫ در جانب نهاد های دولتی هم ما این ادعا را نداریم که هیچ تخطی وجود ندارد. هم نا آگاهی از قانون و از مسئولیت ها و وظایف قانونی وجود دارد که یک بر خورد عمدی نیست. و گاهی هم متأسفانه عمدی است و ناشی از تخطی ها و تخلف های که واقعا در عرصه های مختلف وجود دارد.
۳٫ مشکل دیگر ما هم بدون شک که اعتراف داریم این است که در نهاد های کشفی، عدلی و قضایی هنوز هم نا رسایی های داریم، در همه عرصه ها به شمول قضایای خشونت علیه رسانه ها. در مرحله کشف و در مرحله تحقیق و در مرحله محاکماتی، از نگاه تخنیکی و ظرفیت های لازم با مشکلات مواجه هستیم. اما خوشبختانه یک نیت مثبت و یک اراده جدی وجود دارد که در این قضایا در بخش کشفی، عدلی و قضایی برخورد جدی داشته باشیم.
۴٫ گاهی هم البته ممکن است مشکلاتی ناشی از خود خبرنگاران ما هم باشد. بدون شک گاهی بین قضایا یک تشخیص درست وجود ندارد که کدام قضیه ناشی از انجام وظیفه مسلکی خبر نگاری است و کدام قضیه شخصی است. ممکن است کسی خبر نگار هم باشد ولی به عنوان یک فرد و یک شخص گاهی فعالیت ها یا اقداماتی داشته باشد که بیشتر جنبه شخصی داشته باشد و نه جنبه مسلکی و وظیفوی. اما به هر حال کوشش همه ما این است که ما با همه این مشکلات باید مقابله کنیم.
اما توقعات ما از همکاران بین المللی بسیار زیاد است ولی حد اقل یکی دو نکته را یاد آوری می کنم:
اول، از هر نوع پیشنهادات، انتقادات و نظریاتی که شما داشته باشید، ما استقبال می کنیم در این یک سال گذشته هم تماس ها و ارتباطات بین ما و شما بوده، مستقیم و غیر مستقیم اما منسجم نبوده. من در این جلسه می خواهم پیشنهاد کنم که هر نوع پیشنهاد که شما داشته باشید کمیته مصئونیت حاضر است که در چارچوب یک میکانیزم خاص از نظریات و انتقادات شما بهره مند شود.
دوم، حمایت و کمک های شمارا لازم داریم؛ هم از نگاه تخنیکی و هم در ارتباط به تقویه ژورنالیزم حرفه ای در افغانستان و کمک به ژورنالیستان و رسانه های آزاد و کمک به اتحادیه های ژور نالیستان و هم کمک به کمیته مصونیت که چگونه این کمیته بتواند در جهت تامین امنیت، میکانیزم های خوب تری را در نظر بگیرد و تطبیق کند و دیگر هم همانطور که پیشتر یاد کردم در مورد صندوق حمایت از خبرنگاران می خواهم بگویم که این صندوق فعالیت جدید خود را در آینده نزدیک شروع می کند با حمایت شخص ریس جمهور و همه نهاد های دولتی، ولی بهر صورت یک صندوقی است غیر دولتی. در این صندوق ما حمایت جدی شما را می خواهیم و حتی در نحوه مدیریت و نظارت از فعالیت آن هم اگر نظر و پیشنهاد خاصی داشته باشید، از طریق کمیته مصونیت، ما حاضر هستیم که با شما مشوره کنیم.
قانون دسترسی به اطلاعات
آخرین نکته ای را که می خواهم بیشتر روی آن تأکید کنم، خود اطلاع رسانی در افغانستان است و موضوع حق دسترسی به اطلاعات و نحوه تطبیق قانون دسترسی به اطلاعات. همانطور که پیشتر گفتیم این قانون توشیح شده و به مجردی که نشر شود، در جریده رسمی به مرحله تطبیق قرار می گیرد. محتوای این قانون، یک سلسه اقدامات بسیار جدیدی را می طلبد که باید از ناحیه همه ما در دولت و نهاد های رسانه ای روی دست گرفته شود. در این قسمت هم ما حمایت شمارا لازم داریم. در این قانون برای تأمین حق دسترسی به اطلاعات و نظارت بر آن ساختاری در نظر گرفته شده دقیقا مشابه به ساختار انتخابات. همان طور که برای نظارت و اجرای انتخابات دو کمیسیون مستقل با ترکیب و شرایط خاص در نظر گرفته شده، برای تأمین دسترسی به اطلاعات نیز کمیسیون مستقل پنج نفره با شرایط خاص برای پنج سال در نظر گرفته شده با تشکیل، بودجه و دارالانشای مستقل. برای گزینش کمیشنران این کمیسیون نیز یک کمیته خاص گزینش در نظر گرفته شده که باید ۱۵ تن از واجدین شرایط را به رئیس جمهور معرفی کند و رئیس جمهور از میان آنان پنج تن را به عنوان اعضای کمیسیون مذکور تعیین می کند. با نافذ شدن قانون مرحله شکل گیری کمیسیون آغاز می گردد و برای فعالیت آن هم از نگاه تخنیکی و هم از نگاه بودجوی حمایت همه جانبه شما لازم است.
مشکلات و پیشنهادات و راه حل ها
در پایان لازم می بینم با استفاده از همه سخنان و پیشنهادات اعضای این جلسه، مجموعه مشکلات و همچنین پیشنهادات را فهرست کنم اما پیش از آن واقعا از دوستان خود در یونسکو تشکر می کنم که با همکاری سفارت هالند در برگزاری این نشست سهم گرفتند و همچنین از یوناما و از شخص دوست گرامی ما آقای یاماماتو نماینده سرمنشی ملل متحد که شخصا در این جلسه حضور یافته اند و همچنین از اتحادیه اروپا که علاوه بر اشتراک در این جلسه، در دو عرصه بسیار مهم با علاقه مندی و جدیت با افغانستان همکاری می کند: یکی در عرصه حقوق بشر و دیگری در عرصه مبارزه با فساد اداری.
اما فهرست مشکلات و چالش هایی که فراراه فعالیت رسانه ای وجود دارد و همگی در این مورد اتفاق نظر داریم:
۱٫ امنیت و قضایای خشونت علیه خبرنگاران و رسانه ها چالش اصلی است که همگی و مخصوصا کمیته مشترک مصونیت باید به طور جدی در این مورد تلاش های خود را ادامه دهد و نهادهای عدلی و قضایی با حفظ و رعایت استقلال خود در مورد این قضایا باید به طور جدی تلاش نماید و محاکمه متهمین این قضایا را به طور علنی برگزار نماید.
۲٫ دسترسی به اطلاعات هم یک حق اساسی شهروندان است و هم در تأمین آن مشکلاتی وجود دارد که همگی باید در تطبیق قانون دسترسی به اطلاعات کوشش نماییم.
۳٫ ژورنالیزم حرفه ای و تحقیقی هنوز هم به صورت واقعی در افغانستان نهادینه نشده و از این ناحیه مشکلات زیادی از نگاه کیفیت و ظرفیت دامنگیر جامعه رسانه ای است که باید در جهت تحقق این ایده تلاش جدی صورت گیرد.
۴٫ بانوان ژورنالیست از جهات گوناگون با مشکل مواجه هستند که باید در جهت حمایت و تشویق آنان تدابیر لازم اتخاذ گردد.
۵٫ فعالیت رسانه ای با مشکلات جدی مالی و بودجه ای مواجه است که باید هم از جانب حکومت و هم از سوی همکاران بین المللی در این مورد توجه خاص صورت گیرد.
اما فهرست پیشنهادات:
۱٫ حمایت تخنیکی از کمیته مشترک مصونیت در مرکز و ولایات ادامه یابد.
۲٫ اقدامات قانونی صورت گیرد تا کمیته مشترک به عنوان یک نهاد دایمی حتی بعد از دوره حکومت وحدت ملی بتواند فعالیت خود را ادامه دهد.
۳٫ در صورت نیاز در خلال هر ربع، مانند امروز، جلسه مشترک بین کمیته مصونیت و همکاران بین المللی برگزار گردد تا زمینه اطلاع رسانی و همکاری های بیشتر از نزدیک فراهم شود.
۴٫ جامعه بین المللی باید در قبال حوادث خشونت و رویدادهای قتل خبرنگاران واکنش سریع و شدید و همه جانبه نشان دهند تا مرتکبان این جرایم تحت فشار قرار گیرند.
۵٫ در مورد دستاوردهای افغانستان در زمینه تأمین مصونیت ژورنالیستان و مقابله با معافیت مرتکبان خشونت علیه خبرنگاران و رسانه ها به طور منظم به یونسکو مطابق فرمت مورد نظر گزارش داده شود.
به امید نهادینه تر شدن آزادی بیان و تأمین مصونیت ژورنالیستان و فعالیت رسانه ای در افغانستان
السلام علیکم و رحمت الله و برکاته.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *