وبسایت شخصی سرور دانش

معاون دوم ریاست جمهوری اسلامی افغانستان

بیانیه استاد سرور دانش معاون دوم رئیس جمهور در محفل آغاز هفته هلال احمر افغانی

(کابل- تالار جمعیت هلال احمر- ۲۴ میزان ۱۳۹۷)
………………
﴿بسم الله الرحمن الرحیم﴾
خواهر گرامی داکتر نیلاب مبارز سکرتر جنرال سره میاشت، اعضای محترم کابینه، معینان و رؤسای ادارات دولتی، رئیس کمیته بین المللی صلیب سرخ در افغانستان، نمایندگان سفارت ها و نهادهای بین المللی، مهمانان عالیقدر، خانم ها و آقایان! السلام علیکم و رحمت الله و برکاته.
در ابتدا آغاز هفته مخصوص هلال احمر افغانی را گرامی می داریم. از سرپرست محترم جمعیت هلال احمر افغانی و سکرتر جنرال این نهاد مهم ملی و سایر مسئولین و فعالین این نهاد تشکر می کنم که با زحمات شبانه روزی در خدمت مصیبت دیدگان آفات و رویدادهای طبیعی و غیر طبیعی هستند و برای تسکین و کاهش آلام و دردهای هموطنان ما تلاش می کنند. همچنین تشکر می کنم از همه نهادهای بین المللی که در کمک به آسیب دیدگان با دولت و ملت افغانستان همکاری می کنند، مخصوصا از فدراسیون بین المللی صلیب سرخ و هلال احمر و همچنین کمیته بین المللی صلیب سرخ که در طول سالیان مدیدی در کنار مردم افغانستان بوده اند و در حوادث جنگی و آسیب دیدگان جنگ به یاری ما شتافته اند و خدمات قابل قدری ارائه کرده اند.
حضار گرامی!
هفته مخصوص هلال احمر فرصت مناسبی است که یک بار دیگر توجه هموطنان ما و همکاران بین المللی ما به این مسئولیت مهم ملی و انسانی یعنی کمک به مصیبت دیدگان آفات طبیعی و جنگی جلب شود. با اغتنام از فرصت مطالب کوتاهی را در رابطه با صلیب سرخ و هلال احمر و اهمیت این نهضت جهانی و پیشینه تاریخی و جایگاه حقوقی این نهاد مهم امداد و کمک رسانی و مسئولیت های ما در قبال آن با شما در میان می گذارم.
انسان ها از بدو پیدایش خود به عنوان موجودات اجتماعی ناگزیر بوده اند که برای رفع نیازها و مشکلات خود به صورت گروهی و جمعی زندگی کنند و گروه ها و جوامعی را ایجاد کنند که در میان خود روابط متقابل و تعاملات دو و چند جانبه داشته باشند. این روابط در بسیاری از حالات، حسنه و سازنده و به صورت صلح آمیز و با روحیه همکاری بوده است. اما در حالات زیادی هم این روابط از حالت عادی خارج شده و به اختلاف و بعد هم ستیزه جویی و حتی جنگ های خونین و وحشیانه انجامیده است. جنگ های قرون وسطی در بسیاری از نقاط اروپا و آسیا و حتی جنگ های سی ساله مذهبی در نیمه اول قرن ۱۷ در اروپا و بعدها هم دو جنگ ویرانگر جهانی و جنگ های نیم قرن اخیر در آسیا، آفریقا و بخش هایی از اروپا، نمونه ای از خشونت ها و مخاصمات مسلحانه ای است که در تاریخ اتفاق افتاده و باعث ویرانی های بی شمار و کشته شدن میلیون ها انسان در سراسر جهان شده است.
بنا بر این جنگ و صلح دو پدیده مهمی هستند که همه تاریخ زندگی انسان ها را فرا گرفته است و به همین جهت و با توجه به نتایج ویرانگر خشونت ها و جنگ ها در زندگی انسان ها، از قرن ۱۷ در بعد اندیشه های سیاسی و حقوقی، دانش حقوق بین الملل پایه گذاری شد و گروسیوس هالندی به عنوان بنیانگذار و پدر حقوق بین الملل برای اولین بار کتابی را به نام «حقوق جنگ و صلح» در سال ۱۶۲۵ میلادی تألیف کرد و بعد از آن در سال ۱۶۴۸ بعد از سی سال جنگ های ویرانگر مذهبی بین پروتستان ها و کاتولیک ها معاهدات معروف به معاهدات وستفالیا در اروپا به امضا رسید و آهسته آهسته نورم ها و قواعد صلح و جنگ در سطح بین المللی شکل گرفت. نتیجه همه این تلاش ها این بود که از نگاه حقوق بین الملل دو قاعده اصلی مورد قبول و توافق همه قرار گرفت: اول قاعده الزام به فیصله مسالمت آمیز اختلافات یعنی همه دولت ها مکلفند در صورت بروز هر نوع اختلاف در میان آنان، این اختلاف را از راه های مسالمت آمیز حل کنند. دوم قاعده منع توسل به زور در روابط بین المللی یعنی منع جنگ و خشونت و این که هیچ کشوری حق ندارد به جنگ و برخورد مسلحانه اقدام کند.
اما با همه این پیشرفت ها در سطح بین المللی نقطه ای که مغفول باقی ماند و در قرن ۱۷ برای آن راه حلی در نظر گرفته نشد این بود که با وجود منع جنگ و خشونت و تأکید بر حل مسالمت آمیز اختلافات، هرگاه جنگ اتفاق افتاد چه باید کرد؟ جنگ هر چند از نگاه حقوقی ممنوع است اما تجربه نشان داده که وقوع آن هم گاه و بی گاه حتمی است. در این صورت باید برای جنگ هم باید ها و نبایدهایی تعریف شود و ضوابط و قواعدی در نظر گرفته شود که طرفین خصومت ملزم به رعایت آن شوند و همچنین این که با ویرانی ها و آلام ناشی از جنگ ها چه باید کرد و دولت ها و جامعه بین المللی در این رابطه چه مسئولیت هایی دارند و این که حقوق افراد و گروه هایی که طرف جنگ هم نیستند ولی از جنگ متضرر می شوند و آسیب می بینند چگونه رعایت شود و برای آنان چگونه امدادرسانی صورت گیرد؟
در این رابطه در ابتدا رعایت قواعد و مقررات حقوقی الزام آور در زمان مخاصمات مسلحانه با استقبال چندانی از سوی دولت‌ها مواجه نشد اما به تدریج قواعد حقوقی که هدف نهایی و غایی آن، حمایت از حیات و کرامت ذاتی افراد است وارد عرصۀ مخاصمات مسلحانه شد و دولت‌ها ملزم شدند که تعهداتی را در راستای حمایت از افراد در زمان جنگ بپذیرند و رعایت نمایند.
در چنین حالتی بود که حقوق بین الملل بشر دوستانه، به عنوان شاخه‌ای از حقوق بین الملل عمومی پدید آمد که شامل اصول، قواعد و مقررات حقوقی بین المللی است که مسائل و مشکلات انسانی ناشی از مخاصمات مسلحانه بین المللی و غیر بین المللی را بررسی کرده و آنها را حل و فصل می‌نماید و حق طرفین مخاصمه را در بکارگیری شیوه‌ها و روش‌های جنگی و نیز استفاده از ابزار آلات جنگی محدود نموده و عملیات جنگی را هدایت می‌نماید و از افراد و اموالی که در معرض تاثیرات مخاصمات مسلحانه بوده و یا خواهند بود حمایت می‌کند.
این آرزو از نگاه اقدامات عملی در سال ۱۸۶۳ با تشکیل کمیته بین المللی صلیب سرخ جامه عمل پوشید. صلیب سرخ یک سازمان بشردوستانه و بخشی از نهضت جهانی صلیب سرخ و هلال احمر است و تمام کشورهای امضا کننده چهار کنوانسیون ژنیوا و پروتوکل های الحاقی آن، به کمیته بین المللی صلیب سرخ این اجازه را داده اند تا در جنگ های داخلی و بین المللی از قربانیان حمایت کنند.
طبق قوانین بین المللی حمله به غیر نظامیان، مجروحان جنگی و مراکز غیر نظامی جنایت جنگی محسوب می شود و طرف های درگیر در جنگ نباید به این افراد و مراکز حمله کنند. مراکز امداد و کمک رسانی کمیته بین المللی صلیب سرخ و کارمندان آن در مناطق جنگی، تحت همین قوانین نباید مورد حمله قرار بگیرند.
نهضت جهانی صلیب سرخ و هلال احمر چهار هدف عمده را دنبال می کند و از هفت اصل اساسی پیروی می کند. اهداف چهارگانه عبارتند از:
۱٫ برقراری صلح و تفاهم و دوستی میان ملت‌ها و مذاهب؛
۲٫ تسکین آلام بشری؛
۳٫ تأمین احترام انسان‌ها؛
۴٫ حمایت از زندگی و سلامت انسان‌ها بدون در نظر گرفتن هیچ گونه تبعیض میان آنها.
اما هفت اصل اساسی این نهضت هم عبارتند از:
۱٫ بشردوستی: نهضت بین المللی صلـیب سرخ و هلال احـمر با آرزوی کمک‌رساندن بدون تبـعیض به مجروحین میدان جنگ به وجود آمده است و در مأموریت ملی و بـین‌المللی خویش تلاش می‌ورزد تا در هر جایی همواره از آلام بشری جلوگیری کند وآن را کاهش دهـد. هدف آن حمایت از حیات، صـحت و تأمین احـترام انسان است. این نهضت تفــاهم متقابل، دوستی، همکاری و صلح پایدار را بین انواع بشر توسعه می‌دهد.
۲٫ بی غرضی و غیرجانبداری: این نهضـت هیچ نوع امتیازی به مـلیت، نـژاد، طبقه، عقاید دینی و مذهبی و نـظریات سیاسی نمی‌دهـد و تلاش مـی‌ورزد تا درد و رنج افراد را صرف با در نـظر داشت نیـازمندی ایشان و دادن حـق اولـویت به مصیبت‌های عاجل، تسکین دهد.
۳٫ بی‌طرفی: این نهضت برای کسب و تداوم اعتماد همه‌گان، در مخاصمات طرف واقع نمی‌شود و هیچ‌گاهی درمناقشات سیاسی، نژادی، دینی، مذهبی و ایدیولوژیکی خود را درگیر نمی‌سازد.
۴٫ استقلالیت: این نهضت مستقل است. جمعیت‌های ملی با آن‌که در خدمات بشردوستانه مددگار حکومت‌های خویش و تابع قوانین دولت های متبوعشان‌ می‌باشند، باید همیشه خود مـختاری خویش را حفظ کنند تا قادر شوند همواره مطابق اصول نهضت عمل کنند.
۵٫ خدمات داوطلبانه و رضاکارانه: صلیب سرخ و هلال احمر یک نهضت امدادرسان رضاکار است و در هیچ شرایطی در آرزوی کسب منفعت نمی‌باشد.
۶٫ وحدت: در هر کشور باید برای هم مردم آن کشور فقط یک جمعیت هلال احمر یا صلیب سرخ وجود داشته باشد.
۷٫ جهانشمول بودن: نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر که در آن همه جمعیت‌های ملی دارای مقام یکسان هستند و در کمک با همدیگر وظایف و مکلفیت‌های مساوی دارند، جهان‌شمول است.
حضار گرامی!
جمعیت هلال احمرافغانی نیز جزء همین نهضت جهانی است که در سطح کشور، در راستای اهداف بشردوستانه خدمت می ‌کند. تهداب این جمعیت حدود نود سال پیش، در اوایل سال ۱۳۰۸ هـ .خورشیدی مطابق (۱۹۲۹م.) به همت گروهی از افراد نوع دوست در یک نشست عمومی در باغ عمومی کابل زیر نام «مجلس امدادیه ملی» گذاشته شد. اما در سـال ۱۳۱۳ هـ. ش. مطـابق (۱۹۳۴م) رسما به نام هلال احمر مسمی گردید. در واقع سال تأسیس رسمی جمعیت ملی به ۱۳۱۳ هجری خورشیدی برمی گردد و در ۲۰ میزان سال ۱۳۳۰ هـ. مطابق ۱۹۵۱م. به اساس فرمان شاهی شماره (۲۱۶۶) با داشتن اساسنامه و تحت حمایه شاه وقت به صفت یک ارگان خیریه، ملی و مستقل به نام (جمعیت هلال احمرافغانی) تغییر نام داد و در سال ۱۳۳۳ به حیث یک جمعیت افغانی به رسمیت شناخته شد و به عنوان هشتاد و سومین عضو فدراسیون بین المللی جمعیت های ملی صلیب سر خ و هلال احمرها پذیرفته شد. جمعیت هلال احمر افغانی از بدو تاسیس تا کنون خدمات بشری ارزشمندی را در سرتاسر کشور ارایه کرده است. اهداف جمعیت ملی هم در اساسنامه آن ثبت شده و هم در قانون مربوطه که در سال ۱۳۹۵ به نام قانون تنظیم امور جمعیت هلال احمر افغانی به تصویب رسید.
من امروز یکبار دیگر از آدرس حکومت افغانستان تقدیر به عمل می آورم از همه رؤسا، مسئولین، معاونین، اعضای بورد رهبری، اعضای مجمع عمومی، رضاکاران و دفاتر ولایتی جمعیت سره میاشت افغانستان که در طول سالیان گذشته در خدمت هموطنان ما بوده اند اعم از مصیبت دیدگان بلایای طبیعی مانند خشکسالی ها، زمین لرزه ها، سیلاب ها و غیره و یا متضررین جنگ ها و بیجا شدگان داخلی و حتی بیماران صعب العلاج و کودکانی که تکلیف سوراخ قلب و یا بیماری های دیگر داشته اند. همچنین با اغتنام از فرصت تقاضا می کنم از دولت افغانستان و همه هموطنان مخصوصا تجار ملی و شرکت های تجارتی و هر فرد برخورد از توانایی مالی که به کمک جمعیت سره میاشت بشتابند و اعانه ها و کمک های نقدی و جنسی خود را در اختیار این نهاد خیریه انسانی و ملی قرار دهند تا از طریق این نهاد به دسترس مستحقین و آسیب دیدگان قرار بگیرد.
حضار گرامی! هموطنان عزیز!
با استفاده از فرصت و با توجه به این که تنها دو روز دیگر به انتخابات پارلمانی افغانستان باقی مانده است، از همه هموطنان خود می خواهم که در روز تاریخی ۲۸ میزان که یک آزمون مهم برای همه ما است، یکبار دیگر مسئولیت بزرگ خود را در نظر گرفته و با شوق و علاقه تمام به مراکز رأی دهی و صندوق های رأی حضور پیدا کنند و با استفاده از حق قانونی و مشروع خود و به طور آزادانه به هر نامزدی که شایسته می دانند رأی بدهند تا انشاالله پارلمانی داشته باشیم ممثل مردم و حافظ منافع ملی و وفادار به مصالح علیای ملت بزرگ افغانستان. در ماه های گذشته عده ای از خناسان و بدخواهان و مخالفان ثبات و آرامش افغانستان، شب و روز در رسانه های داخلی و خارجی زهر پاشیدند و هر روز به بهانه های مختلف خواستند که مردم ما را ناامید و دلسرد سازند؛ گاهی گفتند که رهبری حکومت اراده برگزاری انتخابات را ندارد و گاهی گفتند که انتخابات از قبل مهندسی شده است و گاهی کمیسیون ها را به بی ظرفیتی و ناتوانی متهم کردند و گاهی حتی تحریم انتخابات را مطرح کردند و مردم را از ثبت نام مانع شدند و تعجب بیشتر هم از کسانی است که هم کاندید بودند و یا کاندید داشتند و در عین حال برای انتخابات سنگ اندازی می کردند و باعث ناامیدی مردم می شدند، اما علی رغم همه این تبلیغات زهرآگین و چالش های فراوان دیگر، حکومت و کمیسیون انتخابات بر اساس وظایف قانونی خود همه آمادگی های تخنیکی و امنیتی را گرفته و با همه توان خود تلاش کرده است که با استفاده از همه ابزارها به شمول ماشین بیومتریک، زمینه یک انتخابات شفاف و عادلانه را فراهم نماید. انتخابات پارلمانی به حکومت افغانستان و یا به یک قوم خاص و یا حزب خاص تعلق ندارد. انتخابات یک مسأله ملی بوده و به تمام مردم افغانستان تعلق دارد و در حقیقت مردم مالک اصلی انتخابات هستند.
برادران و خواهران گرامی!
در همه کشورهای دنیا از روزهای انتخابات به عنوان روزهای جشن ملی و جشن آزادی و دموکراسی استقبال می شود. بیایید ما هم در کشور خود، در هرمنطقه و از هر قوم و زبانی که هستیم و به هر طرز تفکر سیاسی که تعلق داریم، از این روز، به عنوان جشن تعیین سرنوشت و جشن آزادی و استقلال و ثبات افغانستان استقبال کنیم و بگذاریم دشمنان این آب و خاک از شکست و ناتوانی ما ناامید شوند و آرزوهای نامیمون خود را به گور ببرند.
در پایان یکبار دیگر فرا رسیدن هفته مخصوص سره میاشت افغانستان را گرامی می داریم و برای همه دست اندرکاران این نهاد خیریه انسانی و ملی آرزوی توفیقات مزید می کنیم.
تشکر از توجه شما.
السلام علیکم و رحمت الله و برکاته.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *